روایت کمیسیونر ایران از دوسالانه ونیز/ به چشم‌های «شیر» زل زدیم

 

به گفته خبرنگار تجسمی خبرگزاری فارس، پنجاه وهشتمین دوسالانه (بینال) هنری ونیز روز جمعه ۲۰ اردیبهشت افتتاح شد و پس از سه روز برندگانش را شناخت و شیر طلای بهترین غرفه به کشور «لیتوانی» رسید. درون این دوره از ونیز، جوایز به آثاری تعلق گرفت که به مسائل تغییرات آب و هوایی و همچنین رابطه ها نژادی درون آمریکا پرداخته بودند(+)، موضوعی که طبیعتاً درون آثار هنرمندان ایرانی وجود نداشت.

غرفه (پاویون) ایران با شعار «از بودن و سرودن» درون این رویداد میان‌المللی شرکت کرد و رضا لواسانی با اثر «زندگی»، سمیرا علیخانزاده با اثر «شبح صُلب خاطره» و علی میرعظیمی با اثر «شاهد آواز» از ایران درون پنجاه و هشتمین بینال هنر ونیز حضور یافتند. از دو اثر نخست تصویر‌هایی منتشر شد ولی اثر سوم درون کلیپ‌ها هم به ندرت دیده شد تا توضیحات هنرمند صاحب اثر درون نشست خبری (+)، همچنان گنگ و نامفهوم باقی بماند.

به هر روی، غرفه ایران درون شهر ونیز درون نزدیکی میدان سن مارکو تا سوم آذرماه برپاست و از هنردوستان و گردشگران میزبانی می‌کند. کتاب این رویداد هم به قیمت ۸۵ یورو چاپ و رونمایی شده هست.

هادی مظفری، مدیرکل هنرهای تجسمی وزارت ارشاد و کمیسیونر ایران درون پاویون جمهوری اسلامی درون ونیز،‌ یادداشتی پیرامون این رویداد هنری درون صفحه شخص خود نوشته که متن آن بدین شرح هست:

 

 

«ایران» هیچ وقت اینقدر به «شیر طلایی ونیز» نزدیک نشده بود و شاید درصورتیکه صادقانه بگویم همیشه از نزدیک شدن به «شیر ونیز» هم ترسیده بود. ولی این دفعه درون چشمان «شیر» نگاه کرد و به سمتش رفت، با هنری که زاییده خودش بود. مال خودش بود. بدون ادا و اطوار. بدون فریاد جنگ. بدون نشان‌دادن نکبت و سیاهی و تباهی. بدون عکس ها بزرگ از تجاوز به انسان‌ها که تا حلقوم هنر را پر کرده هست.

ایران این دفعه از زندگی گفت. از ستایش زندگی و از «بودن و سرودن». به بیان بسیاری از رسانه‌ها و مطبوعات جهان که هم اکنون و هر روز دارند می‌نویسند ایران جزء ۶ پاویون [غرفه] جذاب این دوره بود و هست و اتفاقا لیتوانی از میان همین ۶ کشور برگزیده، با پرفورمنسی که بازیگرانش بر ماسه‌های ساحل دریا آرامیده بودند و آفتاب می‌گرفتند «شیر طلا» را به خانه برد.

ولی ما نباختیم. روز اول ۵۷۶ نفر و روز دوم ۵۳۴ نفر و روز سوم ۴۵۶ نفر از پاویون ایران دیدن کردند و این قصه تا ۶ ماه دیگر ادامه دارد.

من شوق آدم‌ها را دیدم زمانی به کرات می‌گفتند «ایران بهترین بود» و رئیس هیأت داوران پیام فرستاد که؛ ایران درون این دوره توجه همه ما را برانگیخت ولی میان ۵ داور، اتفاقِ نظر لازم بود که دست نداد.

بینال ونیز، ۵۸ دوره برگزارشده و ما تنها ٨ دوره درون آن حضور یافتیم، ولی این دفعه آنقدربه لطف خدایی که آن بالاست و همت  هنرمندان و مشاوران و تیم اجرایی، خوب بودیم که نه تنها دلمان می‌خواست مثل جام جهانی فوتبال، آرژانتین و آلمان را شکست دهیم و به یک‌هشتم صعود کنیم، که باورمان شده بود «تنها شیر طلایی ونیز» میان ٨٩ غول هنر جهان، حق ماست. صعود به مرحله پس، برایمان معنا نداشت، ما قهرمانی جام جهانی هنر را می‌خواستیم.

امروز برمی‌گردیم تهران و سرمان را بالا می‌گیریم.

و از فردا توی تالاب کجی بیرجند، توی کلپورگان زاهدان، روی پل طبیعت تهران، وسط گالری‌گردی جمعه‌ها عصر، لابه‌لای جشنواره تجسمی جوانان و فجر و بینال هامان، به «ونیز» فکر می‌کنیم و خیلی سریع ازبرای شکار این «شیر» دردانه هنر جهان، برمی‌گردیم ونیز.

حتما برمی‌گردیم‌!

انتهای پیام/

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *