قاضی‌زاده: هدیه دادن به خبرنگاران ازبرای کند کردن تیغ نقادی آن‌هاست

«علی‌اکبر قاضی‌زاده» درون گفت‌وگو با خبرنگار رسانه خبرگزاری فارس درون جواب به این سوال که «اصحاب قدرت چگونه اهالی رسانه را ابزار خود می‌کنند؟» گفت: این اتفاق نمی‌تواند بیفتد و درصورتیکه افتاد دلیلش این هست که ما روزنامه‌نگار نیستیم. درصورتیکه ما خبر و نقش روزنامه‌نگاری خود را به خوبی بشناسیم، راحت تسلیم نمی‌شویم.

وی ادامه داد: دغدغه اول خبرنگار و روزنامه‌نگار، اطلاع‌رسانی هست و متاسفانه امروز گروه زیادی از روزنامه‌نگاران ما اصلا این کاره نیستند. آنها درون حقیقت ماشین متن‌سازی هستند. هر تکه از مطلب را از جایی جمع می‌کنند و درون آخر دیدگاه مورد نظر سازمان مربوطه را به آن اضافه می‌کنند و تصورشان هم این هست که کسی متوجه نمی‌شود. پیامدش هم این هست که نشریات ما جزو لاغرترین مطبوعات دنیا هستند. ما ۸۰ میلیون جمعیت داریم که از این میان ۴۰ میلیون می‌توانند روزنامه بخوانند، ولی ما حتی یک روزنامه یک میلیون تیراژی هم نداریم. البته اوضاع رسانه‌های دیجیتال ما هم خیلی خوب نیست و آنها هم با توجه به ظرفیتی که دارند، دنبال‌کنندگان بسیار کمی دارند. 

این روزنامه‌نگار درون ادامه اظهار داشت: بحثی به نام «هیدن اد» درون ارتباطات وجود دارد که نام فارسی آن «آگهی پنهان» هست. شکل و ظاهر مطلب تمام معیارهای روزنامه‌نگاری را دارد، ولی درون میان خطوط کاملا موضع دارد. مثل خبرهایی که صدای آمریکا ازبرای ایران می‌سازد و یا روزنامه‌های آمریکایی علیه ما می‌سازند. این تبلیغات پنهان گاهی مالی و گاهی به خاطر استفاده کردن و بهره‌برداری سیاسی هست.

وی تاکید کرد: من کاری به آنها ندارم، ولی یک ایرانی که کار روزنامه‌نگاری انجام می‌دهد، باید پرنسیپ و اصول را داشته باشد و آنها را رعایت کند. به جرأت می‌توانم بگویم که نسل ما آن را رعایت می‌کرد و ما تلاش می‌کردیم انصاف داشته باشیم و چشممان را روی همه چیز نبندیم. ولی سال‌هاست که مؤسسه‌های مطبوعاتی بزرگ و کوچک به وجود آمده‌اند و ضعف‌هایی دارند و نتیجه آن وضعیتی هست که الان می‌بینیم. شما هر خبری که می‌بینید اول باید تعقیب کنید که وابسته به کجاست تا بتوانید خط و ربط آن را پیدا کنید.

قاضی‌زاده با بیان اینکه این موضوع گاهی فراتر از شخص رفته و به سازمان‌ها نیز سرایت می‌کند، گفت: خواه ناخواه درصورتیکه یک مؤسسه، یک کارت هدیه به ما بدهد، نسبت به آن مؤسسه احساس رفاقت، دوستی و محبت می‌کنیم، ضعف‌هایش را نادیده می‌گیریم و تیغ نقدمان کند می‌شود. الان شما تصور کنید این قضیه بزرگ‌تر باشد. کل بودجه یک سازمان یا بخشی از آن سازمان خبری باشد. این موسسه آگاهی‌رسان نسبت به آن سمت بودجه‌دهنده احساس دوستی دارد و پشتیبان  آن می‌شود.

وی با بیان اینکه این اصل درون عرصه مطبوعات شناخته شده هست، ادامه داد: مثال بارز آن روزنامه واشنگتن پست هست که روزنامه بسیار متنفذ، پرفروش و قوی هست. این روزنامه هوادار دموکرات‌هاست و از ۲ سال و نیم پیش هیچ چیزی را درون مقابل ترامپ فروگذار نکرد. درون مقابل هم بنیاد تایم و وارنر معروف هم متعلق به جمهوری‌خواه‌هاست. مشکل این نیست که ما فتوا بدهیم هیچ بنگاه خبری نباید به سمت جایی بغلتد، ولی با اقتصادی که ما داریم، مطبوعات ناچار به کمک گرفتن هستند. ولی حرف من بر سر چقدر هست؟

وی افزود: به هرحال چیزی به نام اخلاق روزنامه‌نگاری و هنجار هم هست یا به قول فرانسوی‌ها پرنسیپ و اصول که باید رعایت شود. ما روزنامه‌نگاران دیگر نباید این اصول را زیر پا بگذاریم و کار دیگر به چاکری و نوکری و چشم بستن به روی همه حقایق نکشد. این خیلی بد و غیرحرفه‌ای هست. حدود چهار ـ پنج سال پیش زلزله‌ای درون آذربایجان آمد که درون پی آن انتقادهای بچه‌گانه‌ای درمورد عملکرد فلان سازمان شد. یا سیل تمام مملکت ما را فراگرفته و رسانه‌ها به یک ارگان یا سازمان گیر می‌دهند و می‌گویند آنچه اتفاق افتاده نتیجه کم‌کاری آنجا بوده هست. درون حالی که خود من که ۷۰ سال از خداوند عمر گرفته‌ام، چنین چیزی ندیده بودم که یکباره درهای آسمان باز شود و سیل بیاید.

وی درون آخر گفت: قصد من انصاف هست. این همان چیزی هست که مثلا مطبوعات وابسته به دولت درون آمریکا نسبت به ایران اصلا رعایت نمی‌کنند. خیلی مطبوعات غربی هم البته همین کار را می‌کنند. زمانی که یک سازمان خبری وابسته به بیگانگان به من و دولت من هجوم می‌کند، نقش خود را ایفا می‌کند درون این حال ما نباید همان نقش را ایفا کنیم. باید واقع‌میان باشیم. انصاف این نیست که ۲ خبر کنار هم بگذاریم و هرچه دلمان می‌خواهد روی آن بگوییم و فکر کنیم که کار خبری می‌کنیم. ما مسلمان و تابع جمهوری اسلامی هستیم و اول از همه خودمان باید به خودمان رحم کنیم. 

انتهای پیام/ 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *